Πάτμος: Θεραπευτήριο ψυχής

Επιστρέφουν κάθε καλοκαίρι κι ακολουθούν το τελετουργικό. Θα περάσουν τη βαριά πόρτα του καστρομονάστηρου και θα ψάξουν απαντήσεις στα ερωτήματα της ψυχής. Σ'εκείνα τα βασανιστικά, τα δύσκολα, τα αιώνια. Στο νησί που ισορροπεί μεταξύ μυσταγωγικής και κοσμοπολίτικης ατμόσφαιρας, όλοι βρίσκουν το θερινό τους καταφύγιο.

Πάτμος: Θεραπευτήριο ψυχής

Κάθε καλντερίμι μοιάζει να εξυπηρετεί έναν και μόνο σκοπό: να μας οδηγήσει στην κορυφή, στο Μοναστήρι. Τον προορισμό μας τον θυμίζουν ξεκάθαρα και οι πινακίδες. Εκεί άλλωστε κατευθύνονται όλοι. Ξένοι τουρίστες, καλόγριες, Έλληνες προσκυνητές, γιαγιάδες με τα παραδοσιακά τσεμπέρια τους, καλοβαλμένες κυρίες. Τον ίδιο δρόμο ακολούθησε και ο νεαρότερος και πιο αγαπημένος μαθητής του Χριστού, ο Ιωάννης, το 95 μ.Χ. διωγμένος από τον αυτοκράτορα Δομετιανό. Έμεινε μόνο δύο χρόνια στην Πάτμο μέχρι να επιστρέψει στην Έφεσο αλλά ήταν αρκετά για να συγκλονίσει με το έργο του τους Χριστιανούς ανά τον κόσμο. Σε μια μικρή σπηλιά συνέγραψε την Αποκάλυψη, που έμελλε να γίνει ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της Καινής Διαθήκης. «Εγενόμην εν τη νήσω τη καλούμενη Πάτμω διά τον λόγον του Θεού…», έγραψε ο αγαπημένος μαθητής του Χριστού. Χρειάστηκε να περάσουν περίπου χίλια χρόνια μέχρι ο όσιος Χριστόδουλος το 1088 να ιδρύσει την Ιερά Μονή προς τιμήν του Αγίου Ιωάννη. Ολόκληρο το νησί χτίστηκε γύρω από το καστρομονάστηρο. Απόλυτη ησυχία στο Σπήλαιο της Αποκάλυψης. Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση σχίστηκε ο βράχος μέσα στη σπηλιά και από εκεί, από τρεις μικρότερες σχισμές που συμβολίζουν την Αγία τριάδα, ακουγόταν η φωνή του Θεού όταν υπαγόρευε στον Ιωάννη το κείμενο της Αποκάλυψης. Δίπλα μας Έλληνες και ηλιοκαμένοι ξένοι με τις φωτογραφικές μηχανές κρεμασμένες στο λαιμό, προσεύχονται σιωπηλά. Εδώ, το μυαλό μας καλείται να προσεγγίσει κάτι άλλο, πιο ψηλά από τα γήινα. Εδώ θα μας συναντήσουν τα οράματα της ύπαρξής μας, που ίσως βγουν αληθινά. Κατάνυξη και μυρωδιές από ευκάλυπτο, πεύκο, λιβάνι και αντηλιακό. Μυρωδιές που θα μας συνοδεύουν σε κάθε μας βήμα κατά την παραμονή μας στο νησί. Ακριβώς από πάνω, η Πατμιάδα εκκλησιαστική σχολή, που επαναλειτούργησε το 1947 μετά την απελευθέρωση των Δωδεκανήσων. 

 

Χωρίς να μιλάμε χανόμαστε παρέα με τις σκέψεις μας στα στενά της Χώρας. Πέτρινες καμάρες, παράθυρα με λίθινους σκαλιστούς παραστάτες, λιλιπούτειες αυλές που ξεχειλίζουν από γιασεμιά, γεράνια και μπουκαμβίλιες είναι το σκηνικό έξω από τις βαριές πόρτες των Μοναστηριών. “Πάνω από τα μισά αρχοντικά της Χώρας τα έχουν πάρει ξένοι”, μας λέει η γιαγιά με την κεντητή ποδιά ενώ σκουπίζει το ασπρισμένο σοκάκι μπροστά στην αυλή της. Ο Αγά Χαν έκανε την αρχή και ακολούθησε όλο το διεθνές jet-set. “Και οι ντόπιοι πουλούσαν το σπίτι τους στη Χώρα και με τα ίδια λεφτά αγόραζαν δύο σπίτια στη Σκάλα”, συμπληρώνει καθώς δένει πιο σφιχτά το τσεμπέρι της”. Η Πάτμος είναι το ιδανικό καταφύγιο: για τους ταπεινούς μοναχούς μέσα στο καστρομονάστηρο, για τους διανοούμενους, τους εφοπλιστές, τους Σαουδάραβες, τους εστέτ πολίτες του κόσμου έξω από αυτό.

credit photo @ Καρακατσάνη Ευμορφία
 
  
 
 
 
 
Tags:Πάτμος  Δωδεκάνησα  Ιερά Μονή  Μοναστήρι  Σπήλαιο Αποκάλυψης  φαγητό  ταβέρνες  ταβέρνα  εστιατόρια  εστιατόριο  παραδοσιακή κουζίνα  ξυλόφουρνος  κρέας  θαλασσινά  αστακομακαρονάδα  φρέσκα ψάρια  διαμονή  ξενοδοχείο  ξενοδοχεία  κατάλυμα  καταλύματα  αξιοθέατα  δραστηριότητες 

Προηγούμενο

Film Hotels: Κρεβάτια για σινεφίλ

Επόμενο

Film Hotels: Κρεβάτια για σινεφίλ