Μασσαλία: Περιήγηση μέσα από βιβλία, σειρές, μουσική και φαγητό

Η προσωπικότητα της λάμπει μέσα από τη φαντασία του εγκλήματος, τα αστικά φωτογραφικά τοπία, τη ραπ και το τηλεοπτικό δράμα. Είναι αλήθεια, πως κάποιοι, που επισκέπτονται τη Μασσαλία για πρώτη φορά, δε θα δουν τη γοητεία της να ξεδιπλώνεται τόσο εύκολα, όσο άλλες γωνιές της νότιας Γαλλίας. Κι αν πολλοί παρακάμπτουν το πολυσύχναστο λιμάνι της Μεσογείου στο δρόμο τους προς τα χωριά της Προβηγκίας ή την Κυανή Ακτή, πολύ απλά, δεν ξέρουν τι χάνουν.

Οι ιδρυτές της Μασσαλίας, οποίοι ήταν Έλληνες Φωκαείς, έριξαν άγκυρα στο φυσικό λιμάνι της γύρω στο 600 π.Χ. . Η παλαιότερη πόλη της Γαλλίας έχει διαμορφωθεί από τότε μέσα από χιλιετίες μετανάστευσης, από τους Ρωμαίους έως τους Αλγερινούς, τους Ισπανούς, τους Αρμενίους και τους Βιετναμέζους, ενώ η περήφανη Cité Phocéenne, δηλαδή η πόλη της Φώκαιας, όπως μερικοί εξακολουθούν να την αποκαλούν, κινείται στον δικό της ξεχωριστό ρυθμό.



Οι ξένοι, που αγωνίζονται να βάλουν τη μεταβιομηχανική Μασσαλία σε μία κατηγορία, συχνά καταλήγουν να την συγκρίνουν με μέρη που ήδη γνωρίζουν. Έτσι, για τους Ιταλούς είναι σαν τη Νάπολη, για πολλούς Βρετανούς είναι το Λίβερπουλ της Γαλλίας και οι Λιβανέζοι λένε πως η ομορφιά της πόλης μέσα στο χάος τους θυμίζει τη Βηρυτό. Ένας παραγωγός μουσικής από τη Νέα Υόρκη, που αποφάσισε να κάνει σπίτι του τη Μασσαλία, λέει ότι είναι σαν το Μπρούκλιν αναμεμειγμένο με την Καλιφόρνια, ενώ ο Ελβετός μυθιστοριογράφος Blaise Cendrars έγραψε ότι: “Είναι ένα χάος μετά από την καρδιά μου”.

Αν και το περπάτημα στους ηλιόλουστους δρόμους της Μασσαλίας είναι κάτι, που δεν μπορεί να αντικατασταθεί από λόγια, ωστόσο πολλοί συγγραφείς, σκηνοθέτες, καλλιτέχνες και μουσικοί προσπάθησαν να συλλάβουν το πνεύμα της πόλης, με όλες τις πολυπλοκότητες και τις αντιφάσεις της, προκειμένου κάποιος να την αισθανθεί, όσο καλύτερα γίνεται.



Τι να διαβάσετε
Οι ιστορίες, που συνθέτουν την ανθολογία των Noir μυθιστορημάτων της Μασσαλίας, έχουν εμφανιστεί σχετικά πρόσφατα με τον πιο διάσημο συγγραφέα της πόλης να παραμένει φυσικά ο εμβληματικός Jean-Claude Izzo. Η σκληρή Τριλογία της Μασσαλίας, με τον ντετέκτιβ Fabio Montale έβαλε την πόλη στο χάρτη τη δεκαετία του 1990. Διαβάζεται άνετα και στις μέρες μας, ακόμη κι αν η Μασσαλία του Izzo έχει αλλάξει μέσα από τις επενδύσεις και τη νέα πολιτική σκηνή της πόλης. Στο βιβλίο Afropean, Notes from Black Europe, του Βρετανού συγγραφέα Johny Pitts, η Μασσαλία κατέχει το δικό της κεφάλαιο. Μεταξύ άλλων αναφέρονται χαρακτηριστικά: “Η Μασσαλία είναι μιγάς μιας μητρόπολης και όλα όσα έκαναν τους άλλους να γυρίσουν τη μύτη τους, με έκαναν να νιώσω σαν στο σπίτι μου” και “Βρήκα ένα μέρος, όπου θα μπορούσα να υπάρχω στην Ευρώπη χωρίς ερωτήσεις, για το που ανήκω”.

Τι να δείτε
Η σειρά του Netflix Marseille, λέγεται πως είναι η γαλλική εκδοχή του House of Cards με τους ντόπιους να συνηθίζουν να ειρωνεύονται σχετικά με το πως οι πολιτικοί τεχνάζονται στην πραγματική ζωή οτιδήποτε υπάρχει στο σενάριο. Παρόλα αυτά όμως, η πόλη εξακολουθεί πάντα να είναι όμορφη. Ο σεφ και συγγραφέας Anthony Bourdain αγαπούσε ιδιαίτερα την αψάδα και τη φρενήρη ενέργεια της Μασσαλίας, τόσο πολύ που ήθελε να αποσυρθεί εκεί. Το επεισόδιο για την Μασσαλία της σειράς του Parts Unknown είναι μία ωδή στην πόλη, την οποία περιέγραψε ως “όχι η Γαλλία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο” και ενθάρρυνε τον κόσμο να την επισκεφθεί.



Τί να ακούσετε
Αρκετές γενιές ράπερ της Μασσαλίας δημιούργησαν την 13 Organisé collective. Το τραγούδι τους Bande organisée έγινε το κυρίαρχο άκουσμα το καλοκαίρι της πανδημίας και βρισκόταν στις πρώτες θέσεις των γαλλικών charts. Το βίντεο κλιπ, το οποίο έχει περισσότερες από 250 εκατομμύρια προβολές στο YouTube δείχνει το Stade Vélodrome, το σπίτι της σεβαστής ομάδας ποδοσφαίρου Olympique de Marseille και την Bonne Mère, την εκκλησία στην οποία οι κάτοικοι αναφέρονται ως “η εκκλησία που βλέπει την πόλη”. Ο στίχος “C'est pas la capitale, c'est Marseille, bébé” έχει καθιερωθεί στη γλώσσα της νεολαίας.

Τι να φάτε
Η σεφ Julia Child έζησε στην πόλη στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και την εκτίμησε για όλους τους λόγους που η Μασσαλία δεν ήταν Παρίσι. “Με εντυπωσίασε σαν ένας πλούσιος ζωμός έντονης, συναισθηματικής και ανεμπόδιστης ζωής”, έγραψε χαρακτηριστικά στην αυτοβιογραφία της "Η ζωή μου στη Γαλλία". Η περίπλοκη ιστορία της πόλης αναφέρεται καλύτερα μέσω της γαστρονομικής κληρονομιάς, που άφησαν οι γενιές των μεταναστών με παραδόσεις από το Μαγκρέμπ έως την Αρμενία και τους Εβραίους ή τους Ιταλούς, που συνέβαλαν στη μοναδικη, γαστρονομική ταυτότητα της πόλης.

Ό,τι και αν επιλέξετε να φάτε, οπωσδήποτε η μπουγιαμπέσα θεωρείται το πιο παραδοσιακό πιάτο της Μασσαλίας και σήμα κατατεθέν. Στο παρελθόν, συνήθισαν να τη φτιάχνουν φτωχές οικογένειες ψαράδων, με “τα υπολείμματα και τα περισσεύματα” της ψαριάς, ενώ σήμερα θεωρείται από τα πιο ακριβοπληρωμένα και gourmet πιάτα. Επίσης, η πίτσα είναι πάντα ιδιαίτερα αγαπητή στην πόλη, με ναπολιτάνικες ρίζες, ενώ οι Μαρσεγιέζοι αγαπούν να ολοκληρώνουν τη μέρα τους με ένα apéro. Το τοπικό παστίς, σαν το δικό μας ούζο ή ένα ποτήρι ροζέ κρασί, σερβίρονται συχνά με panisses, τους χαρακτηριστικούς αλμυρούς λουκουμάδες από αλεύρι, ρεβίθια και ελαιόλαδο.




Tags:Μασσαλία Βιβλία Μουσική φαγητό 

Προηγούμενο

20 προορισμοί στον κόσμο που κατέχουν ρεκόρ Guinness.

Επόμενο

Τα πιο όμορφα χωριά της Ιταλικής Ριβιέρας