Ένα νοερό ταξίδι στην μεθυστική Αβάνα της Κούβας.

Η αδρεναλίνη αυξάνει τους παλμούς, όπως συμβαίνει πάντα στην Κούβα. Οι ρυθμοί είναι χορευτικοί, η διάθεση αποθεωτική και η αύρα της μεθυστική. Όσο και να μας τρομάζει αυτό το διαφορετικό σκηνικό δεν μπορούμε να αντισταθούμε από το να το ζήσουμε. Έστω και έτσι.  



Ο αυτοκινητόδρομος του 1950, στολίζεται από τον ήλιο της Καραϊβικής και περνά μπροστά από τις παραλίες Santa María της Κούβας με φόντο φοίνικες και ιβίσκους. Κοντά στο ψαροχώρι Cojímar και μετά από μια ανηφορική διαδρομή καταλήγει στην Αβάνα, με τη σαρωτική της πρόσοψη,  τραυματισμένη αλλά όρθια ενάντια στα ταραγμένα νερά των Στενών της Φλόριντα. Κατά τη διάρκεια των πρώτων αιώνων της Αβάνας, το απέραντο φυσικό λιμάνι της ήταν γεμάτο με ισπανικά πειρατικά πλοία που περιμέναν να οδηγηθούν πίσω στην πατρίδα εναντίον βρετανικών και ολλανδικών. Πολύ σύντομα σειρήνες στήθηκαν σε αυτή τη βραχώδη ακτή προσελκύοντας τους ταξιδιώτες. Η επανάσταση του 1959 μπορεί να τα πήρε όλα αυτά μακριά, αλλά στην πραγματικότητα προετοίμασε την πόλη για μια νέα ζωή.  «Αν το 1820 η Αβάνα ήταν η πιο ενδιαφέρουσα και όμορφη και ρυθμική πόλη του Νέου Κόσμου», έγραψε ο Joshua Jelly-Schapiro στο βιβλίο του 2016 Island People, «ήταν επίσης και το 1920 - και παραμένει έτσι, κάτω από το φλοιό της φθοράς και των πολιτικών, καθώς πλησιάζει σε μια νέα εποχή».



Το Cojímar, εκείνο το ψαροχώρι, ήταν εκεί όπου ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ είχε το ψαροκάικο του. Στο γειτονικό «barrio» του Alamar, όπου πρόσφυγες από τους πολέμους στη Λατινική Αμερική έχουν δημιουργήσει μια νευρική κοινότητα, το εστιατόριο Chanchullero έχει μια πινακίδα που λέει: «Hemingway nunca estuvo aquí» (ο Χέμινγουεϊ δεν ήταν ποτέ εδώ). Το τούνελ κάτω από τον κόλπο  οδηγεί το «guagua», κοινώς λεωφορείο, να περάσει κάτω από τα φρούρια που περιέγραψε ο Von Humboldt. Μια ματιά στην πόλη που δεν χρειάζεται Cuba Libre για να μας μεθύσει: στο ξενοδοχείο Havana Libre, τον χρυσό θόλο του Καπιτωλίου, τα κύματα αφρίζουν λευκά στους τοίχους της προκυμαίας ή στο Malecon. Για να κατανοήσουμε την Κούβα, βοηθάει να φανταστούμε έναν απογοητευμένο, ρομαντικό ποιητή, καταδικασμένο σε θάνατο. Η παλιά πόλη βρίσκεται μπροστά: η νοσταλγία για τη ζωή σε αυτούς τους στενούς δρόμους έχει οδηγήσει πολλά από τα καλύτερα μυθιστορήματα της πόλης, συχνά γραμμένα από το εξωτερικό. «Λουλούδια που χύνονται από μπαλκόνια και λειχήνες στους θαλασσινούς τοίχους, τις αστρικές περιφράξεις και τις πόρτες αντίκες», έγραψε ο Oscar Hijuelos στο βραβευμένο του The Mambo Kings Play Songs of Love.



Συχνά τα κτίρια σαπίζουν τόσο πολύ από τη βροχή που κομμάτια τους πέφτουν στο δρόμο. Άλλα που αποκαταστάθηκαν από τον ιστορικό της πόλης, Eusebio Leal, λάμπουν στη νέα ανακάλυψη της δόξας. Όλα καταλήγουν σε αυτό που έγραψε ο καλύτερος μυθιστοριογράφος της, Alejo Carpentier:  «The City of Columns». Ένας χαρακτηρισμός που έμελλε να γίνει το επίσημο παρατσούκλι της.  Αντί να ετοιμάσουμε τη βαλίτσα μας, ανοίγουμε την τηλεόραση και βάζουμε να παίζει το Four Seasons in Havana, με τον πιο διάσημο ηθοποιό της Κούβας, τον Jorge "Pichi" Perugorría. Μας μεταφέρει στο Yarini, το μπαρ που είναι πλέον το πιο δημοφιλές σημείο της πόλης. Είναι ένα rooftop που ονομάστηκε από έναν προαγωγό που στα τέλη του 20ου αιώνα, με την Κούβα πρόσφατα ανεξαρτητοποιημένη από την Ισπανία, που ήρθε για να εκπροσωπήσει την εθνική ταυτότητα. 
Στα δυτικά, διασχίζουμε το Parque Central, με τα μοναδικά αυτοκίνητα της πόλης. Δική μας επιλογή ένα Ch57 του ‘57. Αυτές οι αντίκες ήταν τα αστέρια μιας σκηνής κυνηγιού στο Fast and Furious 8, μια κουβανέζικη στιγμή ελπίδας, όταν το 2016 το Χόλιγουντ χτύπησε την πόρτα της πόλης μαζί με τους ήχους των Rolling Stones.



Στο λιμάνι του Centro, η πόλη γίνεται ακόμα πιο χαοτική. Περνάμε μπροστά από το La Guarida, ένα μεγαλοπρεπές αρχοντικό που χρησιμοποιείται ως σκηνικό για την πιο γνωστή ταινία της Κούβας, «Strawberry and Chocolate», και τώρα το σκηνικό για το πιο φημισμένο εστιατόριο της. Οι ιστορίες αυτών των δρόμων προσελκύουν δημιουργούς ντοκιμαντέρ, με πιο πρόσφατο τον Hubert Sauper και το υπέροχο Epicentro του. Ωστόσο, τόσο μεγάλο υλικό παραμένει ανεκμετάλλευτο. Δεν υπάρχει μουσική στο Malecon αυτή τη στιγμή, κάτι που ακόμα και αν βρεθείτε πρώτη φορά εδώ θα αισθανθείτε ότι είναι λάθος. Ίσως για τους Κουβανούς αυτή είναι η πιο ανησυχητική πτυχή του lockdown. Ο ρυθμός της δημοφιλούς μουσικής - reguetón, reparto, timba, rumba, που έπαιζαν οι άνθρωποι στα ηχεία είναι σαν να αντηχεί ακόμα στους δρόμους ακόμα και αν έχει σωπάσει. Η μουσική οξυγονώνει την Κούβα και πυροδοτεί αναμνήσεις: μια στιγμή στο θέατρο του Καρλ Μαρξ καθώς ο μεγάλος Pablo Milanes τραγούδησε τη Γιολάντα σε μια φωνή σπασμένη από τα χρόνια. Δεν είχε καμία σημασία γιατί κοινό των 5.500 τραγουδούσε μαζί του. Και όπου υπάρχει μουσική, υπάρχει χορός, από τον Carlos Acosta, ενός χορευτή των φτωχογειτονιών που έγινε μέλος του Βασιλικού Μπαλέτου του Λονδίνου, στη σάλσα που προσελκύει τεράστιο αριθμό επισκεπτών που θέλουν να μάθουν τα βήματα από εκείνους που ξέρουν πώς. Οι Havana D'Primera και οι Los Van Van είναι οι μπάντες της πόλης, ενώ παραστάσεις όπως το Soy de Cuba και οι Kings of Salsa προσφέρουν επίσης έμπνευση. 



Τριγυρνώντας στους κήπους του Hotel Nacional, μπαίνουμε στη γειτονιά Vedado. Οι ρίζες των δέντρων jagüey σπρώχνουν τις πλάκες έξω από κομψές βίλες. Το Estudio Figueroa-Vives, στο πάρκο Victor Hugo, είναι μια ιδιωτική γκαλερί που εκπροσωπεί έναν αγαπημένο καλλιτέχνη, την Belkis Ayon, που σύντομα θα αποτελέσει αντικείμενο παράστασης στο Museo Reina Sofia της Μαδρίτης. Προχωρώντας ξανά στη θάλασσα, θα συναντήσουμε τον Rafael Villares, έναν νεαρό καλλιτέχνη με διεθνή φήμη. Τι του λείπει όταν είναι μακριά από την Αβάνα του; «Η μυρωδιά του αλατιού». Σαν κάποιος να τον άκουσε, ένα αεράκι από το βορρά φέρνει τη γεύση της θάλασσας.



Όσο για τις γεύσεις της; Αν και αργά, μια πιο εξελιγμένη μαγειρική ιστορία αποκαλύπτεται. Υπάρχει το casabe, τραγανό ψωμί που φτιάχτηκε για πρώτη φορά από τους ιθαγενείς Taino της Καραϊβικής. Η πικάντικη salsa criolla για να δώσει άλλη γεύση στο χοιρινό κρέας.  Μοναδική γεύση το ιδιαίτερο ajiaco. Είναι μια σούπα που περιέχει τόσα πολλά συστατικά - το τραγανό βόειο κρέας, μια «μικρή» δόση από κότα, γλυκοπατάτες, μπανάνες Αντιλλών είναι μόνο η αρχή - που έχει γίνει συνώνυμο για την ίδια την Κούβα.  Πριν ξεκινήσετε να μαγειρεύετε, φτιάξτε ένα daiquiri. Το mojito μπορεί να είναι πιο διάσημο αλλά δεν σας ταξιδεύει τόσο και σίγουρα όχι το χειμώνα. Το daiquiri ωστόσο, ένα μείγμα από λευκό ρούμι, χυμό lime και σιρόπι ζάχαρης, είναι ένα κοκτέιλ που στέκεται δίπλα στο μαρτίνι με εκλεπτυσμό. Eίμαστε στο μπαλκόνι μας και όμως ο αλατισμένος άνεμος της Αβάνας μοιάζει να έφτασε ως εδώ. Και από τη βεράντα ο ήλιος θα δύει πάνω από τη θάλασσα. Σας αφήνουμε λοιπόν να απολαύσετε το ποτό σας με τη μεγαλύτερη επιτυχία της Κούβας τα τελευταία δύο χρόνια. «Me voy pa’ mi casa », τραγουδά ο Cimafunk, ο τελευταίος σούπερ σταρ της Κούβας. Μετάφραση; «Πηγαίνω στο σπίτι μου».


Tags:Κούβα Αβάνα 

Προηγούμενο

15 ελληνικά νησιά που αγαπάμε και για ποιο λόγο.

Επόμενο

Βελιγράδι.10 λόγοι για να πάμε.