Νίκαια: Όλα όσα προτείνουν οι ντόπιοι


Πρόκειται για μια πόλη θεατρική και το μόνο που χρειάζεται για να την ανακαλύψεις, σύμφωνα με τον Φελίνι, είναι να μετακινείς την κάμερά σου. Αυτό θα κάνουμε και εμείς. Λίγο αντισυμβατικά ίσως. Με τη βοήθεια της SWISS θα στρέψουμε τους προβολείς μας στα λιγότερα φωτισμένα σημεία της ωραίας της Γαλλικής Ριβιέρας, ψάχνοντας το πιο αυθεντικό της πρόσωπο. 
Θ’ αφήσουμε πίσω μας την πολύβουη Place Massena και την φασαριόζικη Plage Publique des Ponchettes και θ’ ακολουθήσουμε τους ντόπιους. Θα πιούμε καφέ μαζί τους και θα φάμε στα στέκια τους, θα δούμε από πού προέρχεται το γλυκόπιοτο κρασί τους και σε ποια παραλία πηγαίνουν όταν θέλουν ν’ αποφύγουν τις ορδές των τουριστών. Σύντομα θα διαπιστώσουμε γιατί η Νίκαια με τους ήπιους χειμώνες και τα γενναιόδωρα καλοκαίρια υπήρξε το αγαπημένο resort της βρετανικής αριστοκρατίας του 19ου αιώνα και γιατί σήμερα είναι μια πόλη φιλόξενη που σαν αεράκι δροσερό αγκαλιάζει τους πάντες και όχι μονάχα την ελίτ.





Τα πιο αυθεντικά πιάτα

Μπορεί η σαλάτα Niçoise να είναι το πιο φημισμένο πιάτο της κουζίνας της Νίκαιας και να σερβίρεται παντού, όμως υπάρχουν πολλές ακόμη τοπικές σπεσιαλιτέ που αξίζει να δοκιμάσετε. Μια από αυτές είναι η socca, μια λεπτή πίτα από αλεύρι ρεβιθιών. Ψήνεται σε τεράστια ταψιά-ιδανικά σε ξυλόφουρνο και τρώγεται απαραιτήτως ζεστή, πασπαλισμένη με λίγο ή περισσότερο κόκκινο πιπέρι. Λέγεται πως η συνταγή ταξίδεψε από την Ιταλία του 19ου αιώνα μαζί με τους Γενοβέζους μετανάστες, ενώ αργότερα αποτέλεσε το αγαπημένο κολατσιό των ψαράδων και των εργατών. Socca θα βρείτε σε πολλά σημεία της πόλης, όμως οι ντόπιοι υποστηρίζουν πως την καλύτερη εκδοχή της θα την γευτείτε στο Chez Pipo (www.chezpipo.fr), στο Λιμάνι. Για μια γενναία μερίδα, δε, θα πληρώσετε μόλις 2,90 €. Προτείνουν, μάλιστα, να ακολουθήσετε το παράδειγμά τους και να τη συνοδεύσετε με ένα ποτήρι ροζέ κρασί από τη γύρω περιοχή.
Ένα υλικό που λατρεύουν οι κάτοικοι της Νίκαιας είναι το άνθος του κολοκυθιού. Το μαγειρεύουν κυρίως με δύο τρόπους: Το βουτούν σε κουρκούτι και το τηγανίζουν σε υψηλή θερμοκρασία, είτε το γεμίζουν με κρέας και μπαχαρικά, και το ψήνουν. Το καλύτερο μέρος για να δοκιμάσετε την τηγανιτή εκδοχή, αλλά και ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει η τοπική κουζίνα είναι το La Merenda (www.lamerenda.net). Ένα ρετρό εστιατόριο-τρύπα, με μικρό και πεντανόστιμο μενού που αλλάζει πολύ συχνά και ανακοινώνεται σε κλασικό μαυροπίνακα. Πίσω από την ανοιχτή κουζίνα του βρίσκεται ο σεφ Dominique Le Stanc, ο οποίος άφησε πίσω του δύο αστέρια Michelin και επικεντρώθηκε στην μεγάλη του αγάπη: την κουζίνα της Νίκαιας στην πιο αγνή εκδοχή της. Εκτός από τα τηγανητά κολοκυθολούλουδα, αξίζει να δοκιμάσετε ζυμαρικά με πέστο. Το εστιατόριο δεν έχει τηλέφωνο, ούτε δέχεται πιστωτικές/χρεωστικές κάρτες. 


Chez Pipo

Προνομιούχα θέα

Ομόφωνα από την κορυφή του Castle Hill. Εδώ, πλέον, δεν θα βρείτε κανένα κάστρο, αφού έπειτα από επίθεση το 1706 κατά την οποία μέρος του καταστράφηκε, ο Λουδοβίκος ο XIV διέταξε τους άντρες του να το διαλύσουν. Πολλές από τις πέτρες, μάλιστα, χρησιμοποιήθηκαν στην παραλιακή Promenade des Anglais. Σήμερα αυτό που μένει είναι η ανεμπόδιστη θέα σ’ ολόκληρη την πόλη, ένας εντυπωσιακός τεχνητός καταρράκτης, καθώς και ένα πάρκο, στο οποίο οι ντόπιοι λατρεύουν να πηγαίνουν για πικ νικ. Για να προσεγγίσετε το σημείο, είτε θα ανεβείτε τα σκαλιά που θα βρείτε στην ανατολική πλευρά της παλιάς πόλης ή-ευκολότερα και γρηγορότερα- θα πάρετε τον ανελκυστήρα. Η μεταφορά είναι δωρεάν και θα τον εντοπίσετε στην παραλία, εντοπίζοντας την νέον πινακίδα που γράφει “Ascenseur de la Chateau”.





Γκαλερί με άποψη

Μακριά από τις ουρές των μεγάλων μουσείων, στην ανερχόμενη γειτονιά Libération στο κέντρο της πόλης βρίσκεται η γκαλερί της Eva Vautier. Ένας μοντέρνος, μίνιμαλ χώρος, στον οποίο φιλοξενούνται περισσότερες από έξι εκθέσεις τον χρόνο. Στόχος της ιδιοκτήτριας είναι να παρουσιάσει ό,τι πιο φρέσκο έχει να επιδείξει η εγχώρια καλλιτεχνική σκηνή, δίνοντας βήμα σε ντόπιους καλλιτέχνες, πολλοί εκ των οποίων είναι μάλιστα αυτοδίδακτοι, όπως οι Sandra D. Lecoq και Simone Simon. Έμφαση δίνεται στα installations, τα βίντεο, στα κεραμικά και την φωτογραφία, χωρίς ωστόσο ν’ αποκλείεται καμία μορφή εικαστικής τέχνης. Η μικρή αυτή γκαλερί διαθέτει, επίσης, πωλητήριο, στο οποίο αξίζει να ρίξετε μια ματιά, ακόμη κι αν τελικά δεν ψωνίσετε κάτι. eva-vautier.com



Για ψώνια με τους ντόπιους

Οι περισσότεροι κάτοικοι αποφεύγουν την πολυσύχναστη αγορά Cours Saleya στην Παλιά Πόλη και προτιμούν την πιο ήσυχη αλλά εξίσου πληθωρική Libération Market που βρίσκεται στην ομώνυμη γειτονιά. Είναι ανοιχτή καθημερινά, εκτός Δευτέρας και εδώ θα βρείτε ό,τι πιο παράγει η ευρύτερη περιοχή: Ψάρια, φρούτα, λαχανικά, κρέατα, λουλούδια αλλά γλυκά. Πολλά από αυτά, δε, είναι βιολογικά. Πίσω από τους πάγκους, οι οποίοι ξεκινούν από την “Place du Général de Gaulle”, στέκουν κυρίως οι ίδιοι οι καλλιεργητές και όχι μεταπράτες. Επίσης, ακριβώς επειδή απευθύνονται στους ντόπιους και όχι σε τουρίστες, οι τιμές είναι πιο χαμηλές από τις mainstream αγορές. 



Λυτρωτικές βουτιές

Όταν οι τουρίστες πιάνουν ομπρέλα στα πολυσύχναστα τμήματα της βοτσαλωτής ακτής της Νίκαιας, οι ντόπιοι παίρνουν την πετσέτα τους και κατευθύνονται στην Coco Beach, πέντε μόλις λεπτά από τις γεμάτες hot πλαζ της πόλης στην Avenue Jean Lorrain. Εδώ είναι το μυστικό, σχεδόν τροπικό τους καταφύγιο. Πρόκειται για μια μικρή, κλειστή παραλία που αναπτύσσεται σε πολλά επίπεδα. Από τα βράχια της οι κάτοικοι κάνουν βουτιές στα καθαρά γαλαζοπράσινα νερά και οι φαν των καταδύσεων κλείνουν άτυπα ραντεβού εξερευνώντας την ενδιαφέρουσα θαλάσσια ζωή. Πάρτε τις απαραίτητες προμήθειες μαζί σας-ένα σνακ και νερό, καθώς το ομώνυμο με την παραλία εστιατόριο δυστυχώς έπειτα από πυρκαγιά καταστράφηκε και μέχρι στιγμής δεν έχει ανοίξει ακόμη.

 
Ήρεμη πλατεία

Τα βράδια αποτελεί κέντρο συνάντησης, καθώς περιβάλλεται από μπαρ και εστιατόρια. Το πρωί, όμως, είναι πιο ήσυχη. Τότε είναι που οι ντόπιοι μας συμβουλεύουν να επισκεφτούμε την Place Rossetti στην καρδιά της Παλιάς Πόλης, με το εντυπωσιακό σιντριβάνι και τον καθεδρικό Sainte-Reparate-ένα μπαρόκ στολίδι, τα πρώτα θεμέλια του οποίου μπήκαν τον 13ο αιώνα. Απαραίτητη στάση στο Fenocchio (www.fenocchio.fr). Άνοιξε το 1966 και από τότε σερβίρει το πιο νόστιμο παγωτό της πόλης. Εδώ θα βρείτε περισσότερες από 90 γεύσεις-κλασικές αλλά και πιο περίεργες, όπως ντομάτα και βασιλικό, καθώς και κάκτο. 







Το μπαρ που έγινε στέκι

Τα μπιστρό και τα μπαρ γύρω από το λιμάνι είναι ιδιαίτερα δημοφιλή ανάμεσα στους ντόπιους, όμως παραμένουν λιγότερο γνωστά στους ταξιδιώτες, οι οποίοι συνήθως επιλέγουν για νυχτερινή έξοδο την Παλιά Πόλη. Μια από τις φρέσκες αφίξεις που τείνει να γίνει αγαπημένο στέκι των κατοίκων είναι το L’ Autre Part (lautrepart-nice.com). Άνοιξε πριν από λίγους μήνες και είναι ένα wine bar με άψογη αισθητική και μια κάβα που μετρά περισσότερες από 300 ετικέτες οργανικών, ντόπιων κρασιών. Η φιάλη κοστίζει όσο θα την αγοράζατε για να την απολαύσετε στο σπίτι, με μια πολύ μικρή, δίκαιη επιβάρυνση. Μπορείτε το κρασί σας με μεζεδάκια, όπως νόστιμα πατέ και λουκάνικα από το διπλανό κρεοπωλείο, σαρδέλες, αντζούγιες και κατσικίσιο τυρί. Τις ζεστές μέρες-δηλαδή σχεδόν καθημερινά- τα τραπεζάκια απλώνονται στο δρόμο.  



Επίσκεψη στο Château de Bellet

Ένας άγνωστος στους πολλούς θησαυρός υπάρχει στο βόρειο τμήμα της Νίκαιας, μόλις 20 λεπτά έξω από το κέντρο της πόλης: Μια μικρή περιοχή παραγωγής κρασιού. Εδώ το έδαφος και το κλίμα είναι ίσως τα πιο γενναιόδωρα της Γαλλικής Ριβιέρας και υπεύθυνα  για τις μοναδικές ποικιλίες Bracket, Folle Noire και Rolle με την πλούσια γεύση και τα μεθυστικά αρώματα. Σίγουρα αξίζει μια επίσκεψη στο Château de Bellet. Πήρε το όνομά του από τους πρώτου ιδιοκτήτες της έκτασης, τους Βαρόνους του Bellet, τίτλος ευγενείας που τους χορηγήθηκε το 1777 από τον βασιλιά των κρατών της Σαρδηνίας. Ως οινοποιείο έχει συμπληρώσει περισσότερα από 70 χρόνια πορείας και θεωρείται ως ένα από τα παλαιότερα πιστοποιημένα της Γαλλίας. Τι μπορείτε να κάνετε; Να περιηγηθείτε στους αμπελώνες, στο κελάρι, αλλά και στο ιστορικό παρεκκλήσι που βρίσκεται στους χώρους του, με τι λευκές πέτρες από το πρώην λατομείο της La Turbie. Τις ίδιες που χρησιμοποιήθηκαν και για την κατασκευή του Καθεδρικού Ναού του Μονακό, του διάσημου καζίνο και του Ωκεανογραφικού Μουσείου. Και, φυσικά, να συμμετάσχετε σε μια γευσιγνωσία. chateaudebellet.com


Tags:Νίκαια τι να κάνω 

Προηγούμενο

Βόρεια Ζάκυνθος: Ανάσα ελευθερίας

Επόμενο

Tο πιο μυστικό νησί της Ευρώπης