Εκεί που σταμάτησε ο χρόνος: Tα εγκαταλελειμμένα χωριά της Ελλάδας.


Κάποτε έσφυζαν από ζωή. Κατοίκους που περιδιάβαιναν τα δρομάκια τους, καφενεία, παιδιά και νέους να γελούν και να τρέχουν ανέμελοι στην πλατεία του χωριού. Σήμερα, οι κουβέντες έχουν παγώσει και ο μόνος κάτοικος τους είναι ο χρόνος που πέρασε και πήρε μαζί του κάθε σημάδι ζωής. Κάποια εξαιτίας φυσικών καταστροφών, άλλα εγκαταλείφθηκαν για μια καλύτερη ζωή. Τα παρακάτω χωριά, από την Κρήτη μέχρι την Ήπειρο, στέκουν στην ίδια θέση στο πέρασμα του χρόνου, και όλα έχουν μια ιστορία να διηγηθούν. 

Μαυρονόρος, Ιωάννινα 
Ουσιαστικά πλέον δεν υπάρχει χωριό, αλλά τα ερείπια του. Ονομάστηκε Μαυρονόρος επειδή κανένα άλλο βουνό δεν μαυρίζει τόσο, όταν συννεφιάζει, όσο αυτό. Το χωριό κατοικήθηκε για πρώτη φορά το 1866 από 40 οικογένειες, που δεν άντεξαν τις πιέσεις των Τούρκων αγάδων.Το 1912 πυρπολήθηκε από τους Τούρκους, ενώ κατά τη διάρκεια της κατοχής έγινε πεδίο μάχης. Έτσι, πολύ κάτοικοι το εγκατέλειψαν, αναζήτησαν καταφύγιο σε άλλα χωριά ή πάνω στα βουνά και επέστρεψαν όταν ο κίνδυνος υποχώρησε. Το 1964 εγκαταλείφθηκε οριστικά από τους κατοίκους του, οι οποίοι δημιούργησαν ένα νέο χωριό λίγο πιο κάτω, το Νέο Μαυρονόρος.



Παλιά Πλαγιά, Αιτωλοακαρνανία 
Το χωριό Παλιά Πλαγιά βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του Ξηρομέρου, ακριβώς απέναντι από τη Λευκάδα. Το χωριό κάποτε έσφυζε από ζωή, κάτι που μαρτυρούν το πλήθος από τα γκρεμισμένα σπίτια και οι παλιοί ναοί. Εγκαταλείφθηκε οριστικά το 1966 μετά από τον σεισμό των 5,8 ρίχτερ που προκάλεσε ζημιές και κατολισθήσεις. Οι κάτοικοι του εγκαταστάθηκαν στο νέο χωριό, Νέα Πλαγιά. 



Ελεούσα, Ρόδος
H Eλεούσα υπήρξε ένα από το ομορφότερα χωριά της Ρόδου, με ένα όμως άκρως θλιβερό και σκοτεινό παρελθόν. Το χωριό βρίσκεται 40 χιλιόμετρα από την πόλη του νησιού και αποτελούσε το μέρος που κανένας από τους κατοίκους της Ρόδου δεν ήθελε να επισκεφτεί. Ο λόγος; Το γεγονός ότι το όνομα του ήταν συνώνυμο της αρρώστιας, αφού το 1947 ξεκίνησε τη λειτουργία του εκεί το  Σανατόριο των Δωδεκανήσων. Το χωριό ξεκίνησε ως ιταλική αποικία γνωστή ως Campochiaro και αποτέλεσε έναν πανέμορφο οικισμό με πλατάνια, επιβλητικά κτήρια, ακόμα και τεχνητή λίμνη. Όλα όμως άλλαξαν  το 1947 μετά την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης με την Ιταλία, στις 10 Φεβρουαρίου. Το άλλοτε σχολείο του χωριού, δεν φιλοξενούσε πια παιδιά μα άρρωστους νησιώτες και βορειοελλαδίτες οι οποίοι έφταναν εκεί ανά δεκάδες έχοντας «χτυπηθεί» από φυματίωση. Το Σανατόριο έκλεισε το 1970 και από τότε το επιβλητικό κτήριο ρημάζει μαζί με το υπόλοιπο χωριό-φάντασμα. 



Κρανιώνας, Καστοριά
Γνωστό και με την παλιά ονομασία Δρανοβαίνη. Ένα χωριό με πλήθος από λίθινα σπίτια, που ρημάχτηκε μετά τον εμφύλιο πόλεμο του 1945. Μετά τη λήξη του Εμφύλιου οι 28 οικογένειες μετανάστευσαν στη Γιουγκοσλαβία, τη Βουλγαρία και άλλες χώρες και 27 οικογένειες εγκαταστάθηκαν στο γειτονικό χωριό Μικρολίμνη Πρεσπών, ενώ τη δεκαετία του 1970 σχεδόν όλοι οι κάτοικοι μετεγκαταστάθηκαν στον Nέο Οικισμό των Κορεστίων. Το χωριό του Κρανιώνα έγινε γνωστό για τα πλίθινα σπίτια του από την κινηματογραφική ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Ψυχή Βαθιά» που γυρίστηκε εκεί το 2009.


Αράδαινα Σφακίων, Χανιά 
Βρίσκεται 3 χιλιόμετρα από την Ανώπολη των Σφακίων και η ιστορία του είναι απίστευτη ακόμα και σήμερα. Το χωριό που είναι χτισμένο στο χείλος του γκρεμού, λέγεται ότι ερήμωσε το 1950, για το κουδούνι μιας κατσίκας. Ενώ πολλοί κάτοικοι είχαν αρχίσει να το εγκαταλείπουν, λόγω του άγονου εδάφους και της δυσκολίας της επικοινωνίας με τα υπόλοιπα χωριά, αφού το φαράγγι δυσχέραινε κάθε μετακίνηση, η οριστική εγκατάλειψη έγινε το 1948 με αφορμή μια βεντέτα. Ένα αγόρι βρήκε το κουδούνι μιας κατσίκας και δεν το παρέδωσε στον ιδιοκτήτη. Εκείνος πήγε στο σπίτι του παιδιού να το ζητήσει ξεκινώντας μια βεντέτα χωρίς αίσιο τέλος. Η ιστορία αυτή διαδόθηκε από στόμα σε στόμα μεταξύ των Κρητικών που την υποστηρίζουν μέχρι σήμερα. 



Καλάμι, Ηράκλειο
Ένα χωριό που μοιάζει να εγκαταλείφθηκε μέσα σε μια νύχτα. Έρημα σπίτια, μισάνοιχτες πόρτες και παντζούρια, κρεβάτια με σκονισμένα σεντόνια, παιχνίδια πεταμένα σε μια γωνιά. Σ’ αυτό το χωριό ο χρόνος μοιάζει να σταμάτησε απότομα και δεν είναι λίγες οι «στοιχειωμένες»  ιστορίες που διηγούνται οι ντόπιοι. Το Καλάμι ιδρύθηκε στα τέλη της ενετοκρατίας και τις αρχές της τουρκοκρατίας και μέχρι τη δεκαετία του 1970 ήταν ένα πυκνοκατοικημένο χωριό. Λέγεται ότι οι κάτοικοι το εγκατέλειψαν για μια καλύτερη ζωή σε διπλανά χωριά και αστικά κέντρα αλλά κανείς δεν γνωρίζει τι τους έκανε να φύγουν τόσο βιαστικά. 


Tags:εγκαταλελειμμένα χωριά Ελλάδα 

Προηγούμενο

Στη Σικελία μπορείτε να αγοράσετε σπίτι μόλις με 1€.

Επόμενο

Βόλτα στο πιο όμορφο βιβλιοπωλείο του κόσμου.