Γρανάδα: Στον κήπο του Λόρκα

Το άρωμα που δραπετεύει από τους ψηλούς, ασπρισμένους τοίχους των carmen, άρωμα από πορτοκαλιές και πικροδάφνες, γοήτευσε τους Μαυριτανούς, πρόδωσε τον Λόρκα και μέχρι σήμερα ξεσηκώνει του τσιγγάνους του Sacromonte σε ένα flamenco της φωτιάς. Το άρωμα της Γρανάδας.


“Δώστε του ελεημοσύνη, δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο στη ζωή από το να είναι κανείς τυφλός στη Γρανάδα”, είχε πει ο Francisco Icaza βλέποντας ένα ζητιάνο. Ο Μεξικανός ποιητής το είπε με τρεις λέξεις, εμείς οφείλουμε να προσπαθήσουμε με περισσότερες. Δύο λόφοι, δύο ποτάμια, μεσαιωνικά σπίτια με κόκκινα κεραμίδια και λουλούδια και, στο ψηλότερο σημείο, το “Κόκκινο Φρούριο”, το παλάτι των Μαυριτανών σουλτάνων, γνωστό απλά ως Αλάμπρα. Και πάνω από όλα γελαστοί άνθρωποι. Αυτή είναι η Γρανάδα.


Μυτερά καμπαναριά και τα τριγύρω βουνά

Η πόλη είναι παράδεισος για τους φοιτητές, όπου κι αν κοιτάξει κανείς, βλέπει παρέες φοιτητών. Σε μια πόλη μόλις 230.000 κατοίκων, σχεδόν ένας στους τρεις. Όλοι τους ονειρεύονταν και αγαπούσαν τη Γρανάδα από παιδιά. Από τις διηγήσεις των γονιών τους για τους Μαυριτανούς, για το φαινομενικά ουτοπικό ταξίδι που σχεδίασε από εδώ ο Κολόμβος, για την αρχιτεκτονική της, για το flamenco, για την ίδια τη ζωή που ρέει σε κάθε πέτρινο καλντερίμι. “Μην ξεχνάς ότι σε αυτό το πανεπιστήμιο σπούδασε Φιλοσοφία και Νομική ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, πριν τον τραβήξει από το μανίκι η ποίηση”. Ο Λόρκα. Το δεύτερο πιο σημαντικό όνομα στη Γρανάδα μετά την Αλάμπρα. Ο ποιητής την πίστεψε, αλλά η πόλη των παιδικών του χρόνων τον πρόδωσε. Άφησε την Μαδρίτη τρεις μέρες πριν ξεσπάσει ο Εμφύλιος και πήγε να μείνει στη Γρανάδα, αν και ήξερε πως κατευθυνόταν στην πιο συντηρητική πόλη της Ισπανίας. Εδώ τον εντόπισαν λίγους μήνες μετά οι δυνάμεις του Φράνκο, τον απήγαγαν και τον εκτέλεσαν μερικά χιλιόμετρα πιο έξω.


Μπουγάδα μια χορεύτριας φλαμένκο στην καρδιά της πόλης.

Περπατήστε ανάμεσα στις ασπρισμένες carmen, επαύλεις με ψηλούς τοίχους και κήπο, μυρίζοντας αρώματα από γιασεμιά, πορτοκαλιές, πικροδάφνες και πασχαλιές. Το μάτι ακολουθεί την αυστηρή γεωμετρική σύνθεση της πόλης: τα μυτερά καμπαναριά των εκκλησιών, τις κόκκινες σκεπές των σπιτιών καλυμμένες από λουλούδια και βρύα, τους πυργίσκους των carmen, τα ολόισια κυπαρίσσια που στριμώχνονται ανάμεσά τους. Και, στην κορυφή του απέναντι λόφου, η Αλάμπρα, κατασκευασμένη λες και μιμείται τις χιονισμένες κορυφές της Sierra Nevada που σκιάζει την πόλη. Όσο ψηλότερα ανεβαίνετε στο Albaicin, την αραβική συνοικία, τόσο περισσότερο γυρίζετε πίσω στο παρελθόν.


Η θέα της συνοικίας Albaicin από την Αλάμπρα

Οκτακόσια χρόνια πίσω για την ακρίβεια. Σηκώστε το κεφάλι και αντικρίστε το Alcazaba, το παλαιότερο τμήμα της Αλάμπρα, το οποίο μοιάζει ακόμα τόσο απόρθητο όσο αιώνες πριν. Το μόνο που ακούγεται είναι τα κελαηδίσματα των πουλιών που έχουν στήσει το δικό τους πανηγύρι και το νερό που κελαρύζει ανάμεσα στις πέτρες του ποταμού Darro. Μια γέφυρα θα σας οδηγήσει στο Paseo de los Tristes, με τα μπαρ και τα εστιατόρια απ' όπου δραπετεύουν ήχοι από κιθάρες, ρυθμικά παλαμάκια και τραγούδια.


Σπιτάκι στη συνοικία Albaicin

Κατηφορίστε προς την Plaza Nueva η οποία, αντίθετα με ό,τι σημαίνει το όνομά της, είναι η πιο παλιά πλατεία της Γρανάδας. Γύρω της η περιοχή ονομάζεται, όχι άδικα, Μικρό Μαρόκο: καφενεία με εξωτικό τσάι, δυνατό καφέ, αραβικά γλυκά και ναργιλέδες δίπλα σε μαγαζάκια με μεθυστικά μπαχαρικά και CD με ύμνους από το Κοράνι γεμίζουν τα στενά, λαβυρινθώδη δρομάκια. Συνεχίστε στην Reyes Católicos με προορισμό τον Καθεδρικό και το Βασιλικό Παρεκκλήσι, τόπο ταφής που επέλεξαν η ίδια η Ισαβέλλα με τον Φερδινάνδο. Μπροστά τους, στην Plaza de Isabel la Católica, στέκεται το μπρούντζινο άγαλμα της Ισαβέλλας που παραδίδει στον Κολόμβο την άδεια να φύγει για το ιστορικό ταξίδι του.

Στη δεύτερη σελίδα διαβάστε γιατί η Γρανάδα δε μοιάζει με καμιά άλλη πόλη της Ισπανίας.
Tags:Γρανάδα Ισπανία 

Προηγούμενο

Σάλτσμπουργκ: Η Ρώμη των Άλπεων

Επόμενο

Ταγγέρη: H πιο μυστήρια πόλη του Μαρόκου