Λίμνη Πλαστήρα: Τα ομορφότερα χωριά της

Άφησε τη μάσκα στη πόλη. Στη Λίμνη Πλαστήρα μπορείς να είσαι ο εαυτός σου. Κι αν δε ξέρεις ποιος είναι ο εαυτός σου, θα τον βρεις εκεί, στη σκιά των Αγράφων, πάνω από ένα ποτηράκι γλυκόπιοτο Μεσενικόλα.

Τα χωριά της λίμνης


Παλιά πέτρινα αρχοντικά με ξύλινα μπαλκόνια απλώνονται στους τρεις μαχαλάδες του Νεοχωρίου. Πίσω από τις χαμηλές μάντρες των σπιτιών βρίσκονται τα απολύτως απαραίτητα: γαλότσες δίπλα στην πόρτα, φτυάρι για το χιόνι και ξύλα για το τζάκι. Κάπου κάπου μια μαυροφορεμένη γριούλα ξεπροβάλει στην πόρτα με τις χοντρές κάλτσες και τα παντοφλάκια της και επιμένει να σε κεράσει ελληνικό με γλυκό του κουταλιού που έφτιαξε μόνη της. Τοπίο που θα ζήλευε ακόμα και ο Μονέ με την υπόλοιπη παρέα των ιμπρεσιονιστών: ατμόσφαιρα θολή, τυλιγμένη στην ομίχλη που μπερδεύεται με τον καπνό από τα τζάκια, πράσινα έλατα, καφεκόκκινες δρύες και στο βάθος η απόλυτη πρωταγωνίστρια, η λίμνη.


Νεοχώρι © Δήμος Λίμνης Πλαστήρα



Τα πάντα ξεκινούν και τελειώνουν στη λίμνη από το 1959 οπότε πραγματοποιήθηκε το όραμα του Νικόλαου Πλαστήρα –του μαύρου καβαλάρη για τους ντόπιους– με τη δημιουργία του φράγματος. Το Νεοχώρι από τα πιο ανεπτυγμένα τουριστικά χωριά χάρη στην προνομιακή θέα που χαρίζει στη λίμνη. Πρωτεύουσα, όμως, του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα είναι το Μορφοβούνι, το μεγαλύτερο χωριό και πατρίδα του Νικόλαου Πλαστήρα. Στα χωριά της λίμνης κανείς δεν προσποιείται ότι περνάει καλά. Αυθορμητισμός. Αυτό είναι η λίμνη Πλαστήρα. Είναι ιππασία εκεί που το ήρεμο, πρασινωπό νερό της χαϊδεύει το κόκκινο χώμα, είναι βόλτα με τα κίτρινα κανό ή τα hydro-bikes, πεζοπορία στα σηματοδοτημένα μονοπάτια του Μπελoκομύτη, σλάλομ στην ερασιτεχνική πίστα χιονιού έξω από τη Νεράιδα, βόλτα με γουρούνες ανάμεσα στις καστανιές και τα έλατα στη Ράφηνα, τάματα στους αγίους των τοιχογραφιών της Παναγίας Πελεκητής που μοιάζουν ολοζώντανοι, έτοιμοι να πραγματοποιήσουν κάθε μικρό ή μεγάλο θαύμα. Είναι ακόμα και ο μικροσκοπικοί σκίουροι με τη φουντωτή ουρά που αποφασίζουν να διασχίσουν αστραπιαία τον παραλίμνιο δρόμο στην Πλαζ Πεζούλας και ξαφνιάζουν τα ζευγάρια που περπατούν χέρι χέρι.





Η λίμνη δεν έχει να προσφέρει έντονη νυχτερινή ζωή, περαντζάδα με ψηλοτάκουνες γόβες ή παρέλαση από καλογυαλισμένα 4x4. Όσοι θέλουν μόνο “to see and to be seen” θα πρέπει να το ξανασκεφτούν. Τα χωριά περιμένουν υπομονετικά τους αληθινούς ταξιδιώτες που αναζητούν την καλή ζωή έστω και για τρεις μέρες. Το χειμώνα, από την Κυριακή το μεσημέρι, ακόμα και οι ιδιοκτήτες των περισσότερων ξενώνων και των ταβερνών φεύγουν από τα χωριά και επιστρέφουν συνήθως στην Καρδίτσα, το Βόλο, ακόμα και στην Αθήνα για να ξαναγυρίσουν Πέμπτη βράδυ. Εδώ, τα διαφορετικά είδη της χλωρίδας και της πανίδας, συνυπάρχουν με όλες τις διαφορετικές φυλές του Σαββατοκύριακου που έρχονται για τις ολόφρεσκες, ζουμερές πέστροφες με τη συνοδεία του ντόπιου κρασιού Μεσενικόλα.




Στην επόμενη σελίδα οι καλύτερες προτάσεις για διαμονή στη Λίμνη Πλαστήρα.



Tags:Λίμνη Πλαστήρα διαμονή φαγητό 

Προηγούμενο

Ποιο χωριό πρέπει να ανακαλύψουμε αυτόν τον Ιανουάριο;

Επόμενο

Συρράκο-Καλαρρύτες: Πάνω από τα σύννεφα