O blogger Μανώλης Φτίκος γράφει για το Ελληνικό της Αρκαδίας

Για πρώτο ταξίδι αυτού εδώ το blog σκέφτηκα να ανακαλύψω ένα θησαυρό. Ένα χωριό-θησαυρό.  Το Ελληνικό της Γορτυνίας. Ένα χωριό που μάλλον έχω παραμελήσει κάθε φορά που επέστρεφα «στα ομορφότερα χωριά στην Ορεινή Αρκαδία. Το Ελληνικό κρύβεται ανάμεσα σε τρεις λοφίσκους σε υψόμετρο 700μ. γι’ αυτό και έχει το παρατσούκλι Τρίλοφο. Βρίσκεται πολύ κοντά στα χωριά Στεμνίτσα (από το βορρά) και την Καρύταινα (από το νότο).


Ένας ταξιδιώτης που σέβεται τον εαυτό του, μπορεί να νιώσει και τύψεις για τις νύχτες που πέρασε δίπλα στο Ελληνικό χωρίς να περάσει ένα τουλάχιστον βροχερό βράδυ σε ένα πέτρινο αρχοντικό του δίπλα στο τζάκι. Εδώ και μήνες, είχα δώσει υπόσχεση. Την επόμενη φορά που θα βρεθώ σε αυτή τη γειτονιά της Γορτυνίας να μην το προσπεράσω. Να περάσω τουλάχιστον ένα βράδυ στο Ελληνικό, σε αυτό το πέτρινο χωριό στην καρδιά των αρκαδικών πλαγιών. Τήρησα την υπόσχεση και ένα απόγευμα, την ώρα που το χειμωνιάτικο φως ρουφούσε στον πυρήνα του όλα τα χρώματα της ημέρας πάτησα τη μπότα μου στην κεντρική πλατεία της Αγίας Τριάδος του Ελληνικού. Εδώ είναι το κέντρο του χωριού. Το κρύο είναι τσουχτερό, ο αέρας παίζει μουσική με τα φύλλα των κλαδιών, αλλά όσων έχουν πέσει στις πέτρες και τα χώμα. Μοσχοβολά βουνίσια ηρεμία, τζάκι, μαγειρευτό, ελληνικό καφέ, βροχή ή οποία στο μεταξύ άρχισε να πέφτει, κρύο, χιόνι και χώμα. Η ανάγκη για ζεστασιά με οδηγεί σε ένα από τα καφενεία του χωριού στην πλατεία. Εδώ, έχουν βρει απογευματινό και προ-βραδινό καταφύγιο οι άνδρες του Ελληνικού. Παίζουν δηλωτή με την τηλεόραση ανοιχτή. Έχει δελτίο ειδήσεων και σε κάθε φορά που τελειώνει μια είδηση μια πρόσκαιρη φασαρία επισκιάζει την αρχή της επόμενης. Κάποιοι δεν ακούν ειδήσεις. «Έχουμε βαρεθεί να ακούμε τα δυσάρεστα που φτάνουν από την Ευρώπη και την Αθήνα», λένε με το χέρι στην μαγκούρα τους.



Ο κυρ. Γιώργος λέει πως το χειρότερο του είναι όταν ακούει την κόρη του στο τηλέφωνο στεναχωρημένη από την πρωτεύουσα. «Θέλω να της πω να τα παρατήσει όλα και να γυρίσει στο χωριό, αλλά δε τολμάω.Τι να κάνει και εδώ;», λέει και κοιτάει από το παράθυρο την πλατεία που έχει παραδοθεί στη νύχτα, το σκοτάδι και το χιονόνερο. Φοράει το καπέλο του, κρύβει το βλέμμα του, χαιρετάει τους συντοπίτες του και πάει να φύγει. Νιώθω τύψεις ξαφνικά, γιατί νιώθω σαν να του ξύπνησα ένα πόνο που δεν ήθελε να νιώσει εκείνο το βράδυ. Τον χαιρετάω και του λέω ένα «Όλα καλά θα πάνε κυρ. Γιώργο». Δεν το πιστεύω ούτε εγώ. Αλλά, είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω. Αυτό θα μου απαλύνει για λίγο τις τύψεις. Ενώ τον βλέπω να απομακρύνεται χωρίς ομπρέλα μέσα στο σκοτάδι. Οι ειδήσεις έχουν τελειώσει, οι περισσότεροι από τους κατοίκους έχουν περάσει στον δεύτερο και το τρίτο τσίπουρο. Εγώ δένω το κασκόλ μου καλύτερα, φορώ τα γάντια, το παλτό και βγαίνω στους δρόμους στο Ελληνικό χωρίς ομπρέλα και εγώ. Αγνοώντας και εγώ το κρύο και το χιονόνερο. Σαν τον κύρ. Γιώργο. Περπατάω στους γλιστερούς πλακόστρωτους δρόμους του χωριού και θυμάμαι όλα όσα έχω διαβάσει πριν φτάσω εδώ. 



Ελληνικό, το όνομα του το χωριό, το χρωστάει στο ομώνυμο τοπωνύμιο που βρίσκεται πολύ κοντά στον οικισμό. Από εδώ κατάγονται πολλοί αγωνιστές της επανάστασης, όπως ο οπλαρχηγός Σάββας Νικολόπουλος. Το χωριό είχε τρομερές απώλειες  τόσο κατά τον Α Παγκόσμιο πόλεμο όσο και κατά τον Β Παγκόσμιο πόλεμο. Απώλειες είχε και κατά το μεγάλο μεταναστατευτικό ρεύμα. Δέκα χρόνια πριν μου είπαν οι κάτοικοι αν περνούσες θα νόμιζες πως το χωριό ήταν εγκαταλελειμμένο. Αυτό δεν επείχε πολύ από την αλήθεια. Όμως οι σωστοί άνθρωποι τα τελευταία χρόνια αξιοποίησαν αυτά που τους δόθηκαν, πήραν πρωτοβουλίες και κατάφεραν να μεταμορφώσουν το Ελληνικό



Και τη μέρα φαντάζει όμορφο το διώροφο διδακτήριο της πλατείας, το πρώην δημοτικό σχολείο του Ελληνικού, αλλά το βράδυ, ο φωτισμός του το κάνει να μοιάζει μεγαλοπρεπές. Ωστόσο, παραμένει έρημο. Στο φως της ημέρας παιδικές φωνές δεν διαπερνούν τις πέτρες του και αυτό του προσδίδει έξτρα δόση μελαγχολίας. Εκτός από τα βήματα μου στην υγρή επιφάνεια της πέτρας ακούγονται ψίθυροι και πιάτα που μόλις σέρβιραν το τελευταίο γεύμα της ημέρας. Σταγόνες νερού ακούγονται από παντού. Συνέχεια. Δεν σταματούν ποτέ. Σαν να υπάρχει ένα υπόγειο ρεύμα που συσσωρεύει όλο αυτό το υγρό στοιχείο για να καταλήξει στον ποταμό Λούσιο που δεν απέχει πολύ. Αυτός είναι ο ήχος του νερού που με νανουρίσει. 



Το επόμενο πρωί, η εικόνα του χωριού είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή υπό πυκνή, βαμβακερή, υγρή και πάλι συννεφιά. Τα φροντισμένα πέτρινα αρχοντικά του διαθέτουν υπέροχα ξύλινα πορτόνια και ρομαντικά μπαλκόνια. Τα περισσότερα παράθυρα είναι κλειστά, αλλά όσες κουρτίνες είναι ανοιχτές φανερώνουν φροντισμένα ζεστά σπιτικά με παλιά κάδρα στους τοίχους, ξύλινα ρολόγια και  κεντήματα. Περισσότερες κουρτίνες θα ανοίξουν την Παρασκευή το απόγευμα που επιστρέφουν οι ταξιδιώτες, αλλά και οι ντόπιοι που περιμένουν πως και πως να τελειώσει το εξαντλητικό ωράριο της Αθήνας για να μπουν στο αμάξι, να οδηγήσουν περίπου δυο ώρες, να ανάψουν το τζάκι και να ξεχαστούν εκεί μέχρι να τους επαναφέρει στην πραγματικότητα η μελαγχολία της Δευτέρας.  



Συνεχίζω το περπάτημα. Εκτός από το νερό και την υγρασία που νιώθεις παντού, η άλλη μεγάλη πρωταγωνίστρια είναι η πέτρα. Πετρα παντού, πέτρινες βρύσες και κρίνες, πετροχτιστες σκάλες, πέτρινα καλντερίμια, σπίτια ντυμένα με πέτρα. Ο δρόμος με οδηγεί από μόνος του, στο ναό του Προφήτη Ηλία. Εντυπωσιακός και πέτρινος και αυτός. Έχει χτιστεί στις αρχές του 20ου αιώνα (1904) με βυζαντινό ρυθμό και ιδιαίτερη αρχιτεκτονική δομή. Εντυπωσιακός, ο τρούλος στο εσωτερικό στον οποίο κυριαρχεί ένα έντονο, θεϊκό μπλε χρώμα. Συναντάω πάλι τον κύριο Γιώργο στο δρόμο, πάει στο καφενείο-πολυχώρο της πλατείας. Με αναγνωρίζει, με χαιρετά και φαίνεται πως δε μου κρατά κακία που του θύμισα το καημό του, το προηγούμενο βράδυ. «Να πας στα πηγάδια μου», μου λέει. Και τον άκουσα. Πήρα το πλακόστρωτο μονοπάτι και έφτασα στα πέτρινα φροντισμένα πηγάδια με τα σιδερένια μαγκάνια. Έρχονταν, βροχή, αλλά έκατσα λίγο σε ένα από τα παγκάκια δίπλα τους για να μυρίσω λίγο το χώμα. Το χώμα του χειμώνα που μοσχοβολά από αυτήν την πληρότητα του νερού. Αυτή την αίσθηση της πληρότητας που έχουμε ανάγκη στο τέλος κάθε ημέρας. Αυτή θα φέρω μαζί μου πίσω στο σπίτι. 



Η βροχή ξεκινάει πάλι. Φυσικά.  Ταιριάζει στο Ελληνικό η βροχή και οι υπόκωφοι κεραυνοί του χειμώνα. Ταιριάζει το γκρίζο της συννεφιάς στην πέτρα. Την παντρεύεται με έρωτα και την γυαλίζει. Πάνω της καθρεφτίζεσαι δίπλα στο τζάκι, τυλιγμένος με μια κουβέρτα κρατώντας το βιβλίο σου στην αγκαλιά του χωριού Σου που μόλις ανακάλυψες. Το Ελληνικό Γορτυνίας. Έξω θα βρέχει. Πάντα θα βρέχει. Ιδανικά. 

Μη χάσετε 
Μην φύγετε από το Ελληνικό αν δεν πάρετε το μονοπάτι που καταλήγει στις όχθες του ποταμού Λούσιου, όπου και βρίσκονται τα θεμέλια του ναού του Ασκληπιού και των ιαματικών λουτρών του (υπάρχουν πολλές πινακίδες που θα σας οδηγήσουν στο μέρος). Τo πόσο μεγάλης σπουδαιότητας ήταν αυτό το ιερό αποδεικνύεται από την επίσκεψη του Μεγάλου Αλεξάνδρου (356-323 π.Χ.), όπου και δώρισε στο ιερό την πανοπλία και το δόρυ του. Ο Παυσανίας μάλιστα αναφέρει στα Αρκαδικά του ότι η αιχμή του δόρατος, καθώς και ο θώρακας του Μεγάλου Αλεξάνδρου φυλάσσονταν ακόμη στον ναό του Ασκληπιού επί των ημερών του. Πολύ κοντά στα θεμέλια του ιερού, βρίσκονται και τα περίφημα ιαματικά λουτρά, τα οποία αποτελούν δείγμα εξαιρετικής ευρεσιτεχνίας προγενέστερης των ρωμαϊκών λουτρών. Τα λουτρά αυτά χρησιμοποιούσαν τεχνολογία κίνησης θερμού αέρα και στην ακμή τους μπορούσαν να εξυπηρετήσουν ταυτόχρονα γύρω στους 30 ασθενείς υπό την προστασία του θεού της υγείας Ασκληπιού. 


Που να μείνετε 
Το Elafos Natural Boutique Hotel & Spa είναι η ολοκαίνουργια ξενοδοχειακή άφιξη της Ορεινής Αρκαδίας που μου κέντρισε την προσοχή. Βρίσκεται στον γραφικό οικισμού του Ελληνικού προσφέροντας πέτρινα δωμάτια με ρουστίκ λεπτομέρειες, έντονη παρουσία του σκουρόχρωμου ξύλου. Αποτελείται, από 7 επτά δωμάτια και σουίτες που θα περάσετε νύχτες δίπλα στο τζάκι. Μεγάλο του πλεονέκτημα, το σπα του ξενοδοχείου που προσφέρει jacuzzi, τη σάουνα και το χαμάμ. Δικό μου αγαπημένο δωμάτιο, το δωμάτιο Άρκτος: μικρό, χαριτωμένο με τραπεζάκι δίπλα στο παράθυρο για να απολαμβάνετε τη θέα. Ενώ, αν είστε μεγαλύτερη παρέα, τότε η σουίτα Σελαναία είναι αυτό που ψάχνετε. www.elafos.gr



Ο ξενώνας Γόρτυς στεγάζεται σ’ ένα παλιό οικογενειακό αρχοντικό του 1900 στο Ελληνικό. Αποτελείται από δυο κτίσματα: η κυρίως κατοικία και οι παλιοί στάβλοι, ανακαινίστηκαν υποδειγματικά. Τα δωμάτια έχουν τη ζεστασιά που αναζητάς σε ένα παραδοσιακό κατάλυμα σε ένα χωριό της ελληνικής επαρχίας, την ίδια στιγμή που θα συναντήσεις στοιχεία ενός σύγχρονου boutique ξενώνα. Θα επιστρέψω για τη λευκή σοφίτα στην στέγη του πέτρινου κτιρίου για την αισθητική και τους φεγγίτες της. www.gortis.gr



 Όλες τις ώρες της ημέρας, ό, τι και να θελήσετε από καφέ και αρωματικά τσάγια  μέχρι γλυκά του κουταλιού ή ένα θερμαντικό ποτηράκι τσίπουρο θα το βρείτε στο καφέ-παντοπωλείο Γόρτυς στο Ελληνικό. Επίσης μπορείτε να προμηθευτείτε ντόπια παραδοσιακά ζυμαρικά , βότανα της Αρκαδικής γης, τυριά Ελληνικού από το τυροκομείο του χωριού, μέλι Μαινάλου, γλυκά του κουταλιού. 
Το καφενείο Το Ελληνικό έχει καλή μουσικό, φτιάχνεται μερακλίδικος ελληνικό και μένει τα σαββατοκύριακο ανοιχτό με καλή μουσική. Πιάστε έναν από τους καναπέδες δεξιά και αριστερά της πόρτας για να είστε δίπλα από το παράθυρο. 



Που θα φάτε 
Η ταβέρνα Ταλούμης βρίσκεται στην πλατεία κόκορα με χυλοπίτες, γίδα βραστή, χοιρινό λεμονάτο με τηγανητές πατάτες, αρνάκι λαδορίγανη, μοσχαράκι κοκκινιστό με τσακώνικες μελιτζάνες και πιάτα από κυνήγι όταν έχουν. Για το τέλος, μην πείτε όχι στον χαλβά. Τηλ. 2791031311 & 6972412960. Ακριβώς απέναντι, την επόμενη ημέρα πιάστε τραπέζι στο Γεωργαντά. Εδώ το μενού αλλάζει ανάλογα με τα υλικά. Είναι όλα τις ώρας. Τα ποτήρια δε σταμάτησε να γεμίζει με  κρασάκι χύμα από την Τεγέα. Τηλ. 2791031009.

Tags:Ελληνικό Ορεινή Αρκαδία 

 

Επόμενο

O blogger Μανώλης Φτίκος γράφει για το Συρράκο