Ο ΟΔΗΓΟΣ ΤΟΥ ARTTRAVELΔΟΝΟΥΣΑ

ΔΟΝΟΥΣΑ

Ο μύθος λέει ότι ο Διόνυσος, όταν είδε την Αριάδνη στη Νάξο την ερωτεύτηκε, την έκλεψε και την έφερε στην Δονούσα, το βορειότερο νησί των μικρών Κυκλάδων, για να μην τη βρει κανείς. Από τον Ιούνιο αρχίζουν να έρχονται οι ξένοι. Γερμανοί, Γάλλοι, Ιταλοί, Ολλανδοί. Λίγο πιο μετά καταφτάνουν και οι free campers. Αναχωρητές της ζωής παίρνουν sleeping bag, σκηνή, κατσαρολικά, λάμπες και φακούς και ζουν δίπλα στη θάλασσα, κάτω από τον ουρανό, με χαλί την αμμουδιά. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να έρθουν νωρίς για προλάβουν ένα από τα λιγοστά αλμυρίκια στον Κέδρο ή το Λιβάδι. Πεζοπορώντας στη Δονούσα, ακούς μονάχα το κρώξιμο των γερακιών και το γάργαρο νερό που παίζουν κυνηγητό με την ανάσα σου. O προβολέας του γεμάτου φεγγαριού χαράζει μια φαρδιά λεωφόρο στο πέλαγος. Μια χούφτα μόνιμοι κάτοικοι, όλοι γνωστοί, οι περισσότεροι είναι συγγενείς, μια τεράστια οικογένεια. Οι παππούδες έχουν ήδη επιστρέψει από το καφενείο και έχουν πιάσει ψιλοκούβεντο στη βεράντα με τη συντρόφισσά τους. Στο παραθύρι τους ψήνεται η φρέσκια ξινομυζήθρα. Στο Σταυρό είναι συγκεντρωμένη όλη η “τουριστική” κίνηση του νησιού. Λιγοστά σπιτάκια χτισμένα αμφιθεατρικά, ταβέρνες, καφενεία, μίνι μάρκετ, φούρνος και ένα-δυο μπαρ. Κάτω από τον αιωνόβιο πλάτανο στο Μερσήνι, στην πηγή με το κρυστάλλινο νερό συναντιούνται όλοι: οι γιαγιάδες και οι παππούδες του χωριού με τους κατασκηνωτές με τα μπερδεμένα μαλλιά που έρχονται να γεμίσουν τα θερμός και οι αναψοκοκκινισμένοι βορειοευρωπαίοι που μόλις επέστρεψαν από την πεζοπορία τους. Η Δονούσα τον χειμώνα κοιμάται νωρίς και ξυπνάει νωρίς - όπως ο ήλιος. Μα το καλοκαίρι δεν κοιμάται σχεδόν ποτέ. Μια τα καράβια που φτάνουν τα μεσάνυχτα, μια τα γλέντια που σε κάνουν να ξεχνάς τον χρόνο, μια το φεγγαράκι που βάφει τη θάλασσα ασημένια, μια η υποσχετική ανατολή. Πάντα υπάρχει ένας λόγος για να μετράς αλλιώς τα εικοσιτετράωρα στη Δονούσα.

Know before you go