Στην Ελλάδα ο κάθε τόπος έχει τη δική του γεύση.


Καμιά άλλη χώρα δεν έχει τόσες γεύσεις, τόσες μυρωδιές, κοινές και διαφορετικές από άκρη σε άκρη. Μια μπουκιά μπορεί να ξυπνήσει μνήμες, να δημιουργήσει εικόνες και αναμνήσεις και να μας ταξιδέψει χρόνια πίσω. Στα παιδικά μας καλοκαίρια, σε εκείνο το αξέχαστο Σαββατοκύριακο, σε μια παραλία που μας βρήκε το σούρουπο, σ’ ένα κρύο βράδυ μπροστά από ένα τζάκι. Αν η Ελλάδα ήταν πιάτο, σίγουρα δεν θα ήταν μόνο ένα. 

Η Παστιτσάδα της Κέρκυρας 
Η Παστιτσάδα, ή καλύτερα το Παστιτσάδο όπως το λένε οι ντόπιοι, δεν έχει καμία σχέση με το παστίτσιο. Η αυθεντική συνταγή θέλει κόκορα αλανιάρη, χοντρό μακαρόνι, τα κατάλληλα κερκυραϊκά μπαχάρια και μπόλικη μυζήθρα. Το πιάτο ήρθε στην Κέρκυρα με τους Βενετσιάνους, ενώ η ονομασία του παραδοσιακού αυτού φαγητού είναι  Pastissáda de cavál, γιατί η αρχική παστιτσάδα, που τρώγεται και σήμερα ακόμη στην περιοχή της Βερόνας, γινόταν με συντηρημένο  κρέας αλόγου.



Η Ρεβιθάδα της Σίφνου
Λίγοι πετυχαίνουν την αυθεντική κυκλαδίτικη Ρεβιθάδα στο πήλινο, όπως πρέπει να τρώγεται. Η Ρεβιθάδα ήταν το καλύτερο φαγητό για τις νοικοκυρές, αφού έμπαινε από το Σάββατο το βράδυ στο φούρνο και σερβιριζόταν μετά την Εκκλησία της Κυριακής. Ακόμα και σήμερα, μαγειρεύεται με τον ίδιο παραδοσιακό τρόπο: τα ρεβίθια ψήνονται στον ξυλόφουρνο για ώρες, σιγοβράζουν για ώρες στη κατσαρόλα και μελώνουν στο ελαιόλαδο, με κρεμμύδια, δάφνη και ρίγανη.



Οι ντοματοκεφτέδες της Σαντορίνης 
Σίγουρα οι ντοματοκεφτέδες είναι ένα πιάτο που θα φάτε και αλλού, αλλά η συνταγή της Σαντορίνης έχει κάτι απροσδιόριστα διαφορετικό. Aφράτοι μέσα και τόσο τραγανοί απέξω, αλμυροί και με μια δόση γλύκας, θα τους δοκιμάσετε από τα τσιπουράδικα μέχρι το πιο γκουρμέ εστιατόριο. Το μυστικό κρύβεται στα ντοματάκια Σαντορίνης που χρησιμοποιούν οι ντόπιοι αντί για τις ντομάτες.  



 Καλιτσούνια της Κρήτης 
Δεν υπάρχει περίπτωση να μην τα έχετε δοκιμάσει. Τυρί που γλυκίζει, μυζήθρα ή ανθότυρο, κατά προτίμηση, κανέλα και μέλι , είναι η κλασσική συνταγή που μπορεί να σας ξενίζει στο άκουσμα αλλά είναι πεντανόστιμη. Διαφορετική εκδοχή των κλασσικών είναι τα ανεβατά, που παραπέμπουν σε ψωμί με γέμιση. 



Πατατάτο της Αμοργού 
Ίσως το πιο παραδοσιακό πιάτο, το Πατατάτο είναι κατσικίσιο κρέας με πατάτες μαγειρεμένο στην κατσαρόλα. Στο πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής στην Κάτω Μεριά της Αμοργού, σερβίρονται δωρεάν πάνω από δύο χιλιάδες μερίδες στους πιστούς που συγκεντρώνονται στο μοναστήρι. 100 κιλά κρέας, 150 κιλά πατάτες και τίποτα δεν πάει χαμένο. 
 


Τυρόπιτα της Σκοπέλου
H παραδοσιακή, στριφτή, σκοπελίτικη τυρόπιτα είναι πάντα τηγανιτή και το φύλλο της εξαιρετικά λεπτό και ανοιγμένο στο χέρι. Το μυστικό της κρύβεται στην απλότητα των υλικών της( αλεύρι, λάδι και ντόπια μυζήθρα) και στο σωστό τηγάνισμα. Και αν έχει γίνει σήμα κατατεθέν του νησιού, η ιστορία της ξεκινά από την Αλόννησο, όταν οι βοσκοί πηγαίνοντας στα γειτονικά νησάκια να φροντίσουν τα ζώα, αναγκάζονταν να φτιάξουν κάτι για φαγητό με τα λίγα υλικά που είχαν: αλεύρι, λάδι ,νερό και μυζήθρα. 



Σπετζοφάι του Πηλίου
Σπετζοφάι ή Σπετσοφάι, όπως και να το πείτε παραμένει το ίδιο νόστιμο. Η λέξη προέρχεται από το ιταλικό spezz(atino) που σημαίνει κοκκινιστό φαγητό. Αν και βαρύ, είναι ένα κατεξοχήν καλοκαιρινό φαγητό, όταν ευδοκιμούν οι ντομάτες και οι πιπεριές. Στα χωριά του Πηλίου, θα σας το σερβίρουν σε μικρό πιατάκι, σαν συνοδευτικό με το τσίπουρο, ενώ η κλασσική συνταγή το θέλει να γίνεται με λουκάνικο από μοσχάρι. 


Tags:φαγητό Eλλάδα 

Προηγούμενο

Καπνιστός σολομός με σάλτσα τσαγιού και μήλο από τον Leonardo Di Clemente

Επόμενο

Ισπανικές κροκέτες με ζαμπόν από τον José Pizarro, σεφ του λονδρέζικου José Tapas Bar