Το μπαλκόνι του Πηλίου

Το 1934 η Μακρινίτσα δέχτηκε έναν σημαντικό επισκέπτη: τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Μαγεμένος από την ομορφιά της, την ιδιαίτερη πηλιορείτικη αρχιτεκτονική της και κυρίως τη θέα που χαρίζει απλόχερα, την ονόμασε το “Μπαλκόνι του Πηλίου”. Και όχι άδικα. Φωλιασμένη σε απότομη πλαγιά, μόλις 17 χλμ. από το Βόλο, η Μακρινίτσα ανοίγει τον ορίζοντά της σε όλη την περιοχή με το Βόλο και τον Παγασητικό να απλώνονται πανοραμικά στα πόδια μας. Αφήνουμε το αυτοκίνητο και ξεκινάμε τον απολαυστικό περίπατο στο χωριό ανάμεσα σε αναπαλαιωμένα αρχοντικά, πλακόστρωτα δρομάκια, τις πολλές κρήνες με τα τρεχούμενα νερά αλλά και στις όμορφες συνοικίες του Αγίου Γεωργίου, της Αγίας Τριάδας ή τη συνοικία του Κακουνά στο υψηλότερο σημείο του χωριού.  Κάθε βόλτα καταλήγει απαραίτητα στην υπέροχη πλατεία, το “παζάρι” για τους ντόπιους. Κάτω από τα αιωνόβια πλατάνια της θα απολαύσετε τον καφέ ή το φαγητό σας, με τα μάτια να μην χορταίνουν την πανοραμική θέα. Απαραίτητη στάση και στο καφενείο “Θεόφιλος” για τσίπουρο δίπλα στην μεγάλη τοιχογραφία του γνωστού ζωγράφου Θεόφιλου, με τίτλο «Μάχη στην κρύα βρύση», που σώζεται στον τοίχο ενός καφενείου. Η τοιχογραφία έχει ως θέμα της την ξεκούραση του πρωτοκλέφτη Κατσαντώνη αμέσως μετά τη μάχη στα Τζουμέρκα και χρονολογείται από το 1910. Στην πλατεία βρίσκεται και η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου του 1792, η οποία διαθέτει υπέροχα λιθανάγλυφα του λαϊκού γλύπτη Θεοδόσιου. Το καλύτερο μέρος για να μάθετε για την αυθεντική πηλιορείτικη ζωή είναι το μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Ιστορίας του Πηλίου, που αποτελεί το σημαντικότερο ίσως αξιοθέατο του χωριού. Στεγάζεται στο παραδοσιακό αρχοντικό Τοπάλη του 1844 και φιλοξενεί μια μεγάλη συλλογή από εκθέματα της καθημερινής ζωής όπως παλιές οικιακές συσκευές, εργαλεία, κοσμήματα, βιβλία, τοιχογραφίες λαϊκής ζωγραφικής, αρχεία της κοινότητας, αντικείμενα εκκλησιαστικής τέχνης, παραδοσιακές φορεσιές και εργόχειρα, παλιά όπλα και λάβαρα. Διανύουμε με τα πόδια τα 3 χλμ ασφαλτοστρωμένου δρόμου από την Μακρινίτσα στην Πορταριά μέσα σε κατάφυτο τοπίο από βελανιδιές, καστανιές, μηλιές και αγριοροδιές ή ακολουθούμε τα πρόσφατα ανακαινισμένα μονοπάτια που οδηγούν στα Χάνια (περίπου 12 χλμ). Αυτά τα μονοπάτια χρησιμοποιούσαν για δεκαετίες οι κάτοικοι για τις μετακινήσεις τους πριν την ασφαλτόστρωση του δρόμου. Καθώς πίνουμε το “αθάνατο” νερό που αναβλύζει παγωμένο από την μαρμάρινη κρήνη με τις χάλκινες λεοντοκεφαλές στην κεντρική πλατεία, δίνουμε μια υπόσχεση. Ότι θα επιστρέψουμε το Μάιο για το έθιμο των «Μάηδων», κατά τη διάρκεια του οποίου γίνεται ξέφρενος λαϊκός εορτασμός. Κάποιοι νέοι ντύνονται Ζειμπέκηδες (χωροφύλακες ή στρατιώτες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που προερχόταν από εξισλαμισθέντες Έλληνες της Μικράς Ασίας) και με συνοδεία μουσικών λαϊκών οργάνων γυρίζουν στα σπίτια του χωριού χορεύοντας και τραγουδώντας. 

Προηγούμενο

Επιστροφή στο χωριό

Επόμενο

Παράδεισος μια ανάσα από το Βόλο

Μακρινίτσα

Μακρινίτσα